Maandag zijn Ruben en David met opa en oma meegegaan om te kamperen. Dat betekent dat er thuis nog maar drie van ‘de Vijf van Rijntjes’ over zijn. En dat is een vreemde gewaarwording.

Maandagmiddag liepen we opeens met alleen een wandelwagen door de supermarkt. Niemand die vroeg of hij een blokje kaas mocht en niemand die ‘kwijt’ was en bij de televisie bleek te zitten. Het avondeten loopt ook heel anders. We hoeven niet steeds te zeggen “Ga nou eens eten” of “Toe eet je bord leeg”. Het is eerder zo dat Lucas ons aanspoort om eindelijk het volgende hapje te geven. En zijn bordje is in no-time leeg.

Ooit waren we zo met z’n drietjes, met alleen een mannetje van veertien maanden. Maar dat is járen geleden. Vaak lijkt Lucas als twee druppels water op David toen hij klein was. We zouden dus bijna gaan denken dat we een sprong terug in de tijd hebben gemaakt. Alleen het feit dat we nu in een rijtjeshuis in Terwijde wonen en niet in een appartement in De Meern bewijst dat we zo’n tijdreis naar het verleden niet hebben gemaakt.

Zeg nou zelf: zie jij of dit David of Lucas is?

Wat hebben we een feest gehad, de afgelopen twee dagen. Gisteren werd David 7 jaar en toen vierde hij meteen zijn feestje. ‘s Middags hadden we vier vriendjes op visite. We hebben cadeautjes verstopt, taart (de dag ervoor door David en Ruben zelf gebakken) gegeten en zijn naar de bouwspeeltuin in Vleuterweide geweest. Natuurlijk sloten we het feestje af met frietjes.

Vanmiddag vierden we de verjaardagen van David en Ruben -a.s. maandag 4 jaar- tegelijkertijd voor familie en vrienden. En weer was het een gezellige bende in huis, met veel taart, cadeaus en lekkers. (En alweer afgesloten met friet. Foei!) Het was leuk en gezellig, de jongens vonden het ook fantastisch. Maar nu kun je me zo’n beetje van de grond vegen. Als jullie het niet erg vinden, ga ik nu de laptop van mijn schoot zetten. Ik zit de rest van de avond alleen nog maar met mijn benen omhoog!

Lucas is inmiddels 14 maanden oud. Volgens de instanties, zoals het consultatiebureau en het dagverblijf, is een kind na zijn eerste verjaardag geen baby meer. Omdat een éénjarige ook nog niet echt een peuter is, wordt vaak gesproken van een dreumes. Tijdens onze vakantie heeft Lucas inderdaad afscheid genomen van zijn babytijd.

Voor we naar Italië vertrokken, wilde onze jongste bijna niet uit een tuitbeker drinken. Hij dronk nog twee flesjes (met speen) met babymelk per dag en ook de pap ‘s morgens maakten we met Nutrilon. Met het loeihete weer in Toscane dronk Lucas ineens liever sap of water uit een tuitbeker, dan warme melk uit een flesje. En ook de behoefte aan een flesje voor het slapengaan was verdwenen. Zodra we weer thuis waren, hebben we geprobeerd of hij ook gewone melk lustte. En gelukkig, hij dronk het zo op. We hebben het laatste pak Nutrilon opgemaakt en de flesjes en speentjes heb ik gisteren achterin een kastje opgeborgen. Voor mij was dit het moment waarop Lucas baby-af was en zijn tijd als dreumes begon.

Vandaag ‘vieren’ we nog een ingrijpend afscheid. Ruben is voor het laatst op het kinderdagverblijf. Vrijdag is hij thuis, omdat David dan jarig is. En volgende week mag hij met opa en oma mee kamperen. De week dáárna is het tijd voor Rubens volgende grote stap: hij gaat dan naar de basisschool. Vandaag is het dus feest bij de Koplopertjes. Ruben mag trakteren voor zijn vierde verjaardag en zijn afscheid tegelijkertijd. Vanmiddag gaan we hem met z’n allen ophalen. Ik ben benieuwd hoe zijn feestje is geweest.

Gelukkig heb ik nog anderhalve week om te wennen aan het idee dat Ruben naar school gaat. Ruben mag er dan helemaal aan toe zijn; ik heb nog een beetje moeite om ‘de drempel over te stappen’.

Even een foto update