Big Bonus
Mijn man heeft een iPhone. Constant komt hij enthousiast aan met nieuwe applicaties en hebbedingetjes. Helemaal in de wolken is hij ermee. En hij kan het apparaat maar niet laten liggen. Dat effect heeft de iPhone trouwens niet alleen op hem. Dezelfde verschijnselen zie ik ook bij familieleden -ik noem geen namen- en bij collega’s.
Laatst had hij weer een nieuwe applicatie, van de Appie Heijn. Je kunt recepten zoeken en van daaruit meteen een boodschappenlijstje laten maken. Hoef je zelf niet meer na te denken.
“Hee,” klonk het zaterdagochtend aan de ontbijttafel. “Als ik ons bonuskaartnummer invoer, kan ik precies zien wat jij allemaal hebt gekocht.”
Que?!?
“Hier: een pak vla, potjes Olvarit, peren.”
Het klopte. Dat was wat ik de donderdag ervoor in mijn mandje had geladen.
“Ik kan zelfs statistieken zien van wat je het meest koopt. Bananen, melk, weekend-bolletjes…”
Het moet niet gekker worden! Big Bonus is watching you. Ik weet dat manlief niet controlerend van aard is. Maar ik zie aan alle kanten wat de aantrekkingskracht van de iPhone is. Wat als hij de verleiding niet kan weerstaan? Het is dat het zo zonde is van het geld, maar anders nam ik vanaf nu bij elke keer boodschappen doen een pakje sigaretten mee. Gewoon om eens te kijken hoe lang het duurt voor Big Bonus reageert.
Streep je suf
Het kan heel verhelderend zijn om kinderen om je heen te hebben. Ze houden je regelmatig een spiegel voor. En het spiegelbeeld laat helaas niet altijd zien waar je op hoopt.
We hebben een computerspelletje over ninja’s. David en Ruben zijn er dol op. Je kunt kiezen uit drie personages: een meisje met een toverfluit, een klein jongetje met een groot zwaard en een grote reus – denk: sumoworstelaar – met een al evengrote hamer. Ruben doet graag alsof hij een ninja is. “Ik ben het mannetje met het zwaard”, zegt hij dan. En, u voelt ‘m al aankomen: “Mama, jij bent dan dat mannetje met de hamer.” Heel fijn! Ik heb de hint begrepen.
Na de geboorte van David was ik dankzij de borstvoeding in no-time weer op mijn oude gewicht. Bij Ruben sprak ik eerst nog over zwangerschapspondjes, die toch zwangerschapskilo’s bleken te zijn. Je wilt niet weten hoeveel kilo’s er na Lucas aan de strijkstok zijn blijven hangen! Tijd voor actie dus.
Ik had geen zin in nog een keer Sonjabakkeren. Die vrouw is me wat te vaak op tv geweest. En ik vind het ook geen fijn idee dat voor de komende maanden al precies vastligt op welke dag ik wat ga eten. Ik ging op zoek naar een andere methode en kwam uit bij het ‘Streep-je-slank’-dieet. Het dieet gaat uit van de schijf van vijf en per schijf krijg je een aantal vakjes toebedeeld. Die vakjes staan voor een aantal kcal. Heb je bij het ontbijt al je vakjes al opgegeten, dan heb je de rest van de dag dus pech. Bij wijze van spreken. In een lange lijst staat van de meest gangbare voedingsmiddelen precies vermeld hoeveel vakjes je daarvoor moet wegstrepen. Voordeel is, dat je geen caloriën hoeft te tellen. Dat is – weet ik uit ervaring – nogal demotiverend. Nadeel is wel dat je je de hele dag suf zit te strepen…
Wacht, ik heb zojuist een kop koffie gedronken met suiker in plaats van zoetjes. Vlug mijn boekje pakken en drie hokjes wegstrepen!
Kleine Einstein
De huidige jongeren, de zogenaamde Einstein-generatie, kijken steeds minder tv. Ze kijken liever op een moment dat zij zelf uitkiezen naar programma’s op internet. Blijkbaar zijn Ramon en ik geen echte jongeren meer, maar ook nog niet oud. We kijken nog zelden naar programma’s op tv, maar bekijken liever iets op een moment dat het ons uitkomt. Alleen kijken we niet via internet, maar meestal iets van dvd. (Dus daar zit ‘m het verschil.)
Onze jongens zijn alweer van een hele andere generatie. Zij vallen niet in generatie X, de patat generatie of misschien ook al niet meer in de Einstein-generatie. Alhoewel, volgens mij hebben we wel een kleine Einstein rondlopen, die prima past in de omschrijving van hierboven. Zo vertelde Ruben gisteren met een serieus gezichtje aan oma: “Die grote computer (‘kompoeter‘) die aan de muur hangt, die noemen ze televisie.” Voor Einstein van Rijn is er al geen verschil meer tussen een computer en een tv.
Leuke namen
Vorige week was ik met Lucas op het consultatiebureau en Ruben was met ons mee. In de wachtkamer stapte een klein ventje rond van een jaar of twee. Hij drentelde steeds de gang in, op zoek naar avontuur. “Lucas, kom terug!”, hoorde ik een moeder steeds zeggen. Tsja, die naam hoor ik steeds vaker.
Toen ik met (onze) Lucas op schoot zat te wachten, kwam de arts binnen en riep: “Ruben is aan de beurt.” Ik wilde al opstaan en greep naar mijn tas, toen ik me bedacht dat ik er voor Lucas was en niet voor Ruben. In de verwarring kon ik niet goed zien of het nou de moeder van de andere Lucas was, die met een baby op de arm achter de arts aan liep. Vlak daarna waren we aan de beurt en liep ik zelf met een baby op mijn arm achter een andere arts aan.
Terug in de wachtkamer kwam de moeder-van-andere-Lucas meteen op me af. “Hoorde ik dat nou goed? Heten jouw jongens ook Lucas en Ruben?” Grappig. Ik kom wel vaker kleine jongetjes tegen die Lucas of Ruben heten. Maar in dezelfde combinatie waren de andere moeder en ik nog niet eerder tegengekomen. “Mooie namen hè!”, zeiden we lachend. “Ik heb nog een tip voor een eventuele derde”, grapte ik. De andere-moeder-van-Ruben-en-Lucas keek stomverbaasd toen ik haar vertelde dat ik een zoontje heb dat David heet. “Dat vinden we ook zo’n mooie naam”, zei ze. “We hebben heel lang getwijfeld, maar uiteindelijk heet Ruben toch Ruben en niet David.” Wat een toeval!
In een gat gevallen
De feestelijkheden van december zijn voorbij en het duurt nog tot maart voor het weer feest is in Huize van Rijn. De gezellige kerstlichtjes zijn terug naar de kelder, terwijl de donkere avonden blijven. De lente is nog maanden weg. Ik zit net als vele anderen een beetje in een postdecemberdip. ’s Morgens kan ik maar niet wakker worden; het lijkt nog midden in de nacht. En ’s avond zit ik doodmoe op de bank. Ik heb gewoon geen energie om veel te ondernemen.
Ook ons blog is ‘in een gat gevallen’. Sinds 1 januari hebben we niets meer gepubliceerd. Ik probeer vanaf nu weer uit dit gat te krabbelen.
Gelukkig Nieuwjaar
Gelukkig Nieuwjaar iedereen!
Hier is Lego David.
Gezellige jaarwisseling!
We wensen iedereen een gezellige jaarwisseling. Hopelijk vieren jullie het, net als wij, in gezelschap van familie en vrienden. Wees voorzichtig met vuurwerk en geniet van de oliebollen en appelbeignets. Lijnen kan vanaf 2 januari wel weer.
Xbox
“Mama kijk!” Ruben wipt opgewonden op en neer op de bank, de controler van de Xbox in zijn handjes. “Ik ben dat rode spook.”
“Weet je dat zeker? Ben jij niet dat gele happertje?”
“Neehee!” Zijn blik is verontwaardigd maar nog steeds op de tv gericht. “Als ik op dat happertje kom, dan ben ik dood.”
Okee. Ik geloof dat we nog één keer aan Ruben de spelregels van pacman moeten uitleggen…
Lego
Vorige week heeft David samen met Jeroen een auto van technisch Lego in elkaar gezet. Deze auto had Jeroen al sinds zijn jeugd bewaard bij oma op zolder.
Van Raymond heeft David een graafmachine gekregen die hij met minimale hulp zelf in elkaar heeft gezet. Zie hier het resultaat.
